Voor alle mensen...

Wekelijkse inspiratie - 20 september 2026

De afgelopen weken vroegen de schrijvers van de weekbrieven in het kader van de Vredesweek aandacht voor het thema: ‘Niets doen is geen optie’. Zij nodigden ons uit om te leven vanuit ons ideaal. Niet afwachten, maar zelf beginnen en vrede gestalte geven in de kleine stappen van alledag. In hoe we spreken, luisteren, omgaan met verschillen en zorgen voor elkaar. Daar doe ik graag aan mee.

Weerbarstig

Ik merk in de weerbarstige praktijk hoe ingewikkeld dit soms is. Want hoewel ik probeer te leven vanuit mijn geloof, stel ik mensen ook weleens teleur, begrijp ik iemand niet goed of reageer ik anders dan ik achteraf had gewild. Soms komt daardoor de verbinding onder spanning te staan en is vrede ver te zoeken.

Ik wens voor alle mensen die worstelen met gebroken verbindingen en zo verlangen naar toenadering:
moge er zachtheid zijn.

Vrede bewaren

Af en toe heb ik mijn handen vol aan het bewaren van de vrede in mijn eigen hart. Aan het niet te hard worden voor mezelf. Aan het niet blijven hangen in verwijt of oordeel over anderen. Aan het blijven zien van de mens achter het gedrag dat mij raakt.

Ik bid voor alle mensen die verlangen naar innerlijke vrede maar die niet kunnen vinden:
moge er mildheid zijn.

Aanvaarden

Soms zijn er situaties waarbij je weer in verbinding wil komen, terwijl de ander daar niet aan toe is. Dan blijft er soms weinig anders over dan dit te leren aanvaarden. Liefde bestaat dan uit wachten. Uit ruimte geven. En je onmacht uithouden.

Ik wens alle mensen die verlangen naar verzoening, maar moeten leven met een gesloten deur:
moge er kracht zijn om te dragen.

De moed verliezen

Hoewel ik zie hoe de inspanningen van talloze vredewerkers effect hebben, zijn er eerlijk gezegd ook dagen waarop mij de moed in de schoenen zakt. Wanneer ik zie hoeveel geweld, haat en vernieling er in de wereld is. Dan denk ik weleens: wat stelt mijn bijdrage eigenlijk voor?

Ik zeg tegen alle mensen die zich soms machteloos voelen tegenover het leed in de wereld:
weet, dat je niet de enige bent die soms het gevoel heeft met lege handen te staan.

Trouw blijven

Misschien is er juist voor al deze momenten een nieuw lied gemaakt. Niet om het leed te ontkennen, niet om gevoelens van machteloosheid weg te poetsen, maar om ons eraan te herinneren – soms op onszelf vooruitlopend – dat naast alle donkere krachten óók iets anders werkzaam is. Iets wat zacht is, trouw blijft en zich nooit laat ontmoedigen.

Het is de wortel die het asfalt splijt,
de heilige van steen die slijt
door jarenlange streling.
Wie koestert kan het ruwste materiaal
laten verdwijnen, maar nooit alleen, nooit ineens.

Het kost jaren tederheid,
oneindige herhaling van kleine vredestekens,
waarvan niet één verloren gaat.
Elk liefdevol gebaar telt mee in de beweging.

Ook als oorlog doordringt tot diep in de taal,
rondom ons woorden ontploffen,
verder weg de bommen,
zullen zachte krachten winnen,
zonder ooit iets te verslaan.

Het is warmte in ons lichaam
die een weg naar buiten vindt,
het is de wet waarop het leven draait.
De langzame macht van liefde.¹

Zinvol

Daarom blijf ik meedoen. En daarbij weet ik me gedragen door het vertrouwen dat we dit samen doen. Niet vanuit de overtuiging dat alles altijd goed zal aflopen, maar omdat dit het goede en zinvolle is om te doen, ongeacht de afloop.² In het geloof dat geen enkel liefdevol gebaar verloren gaat.

Marten van der Wal

Eerstverantwoordelijk voorganger Apostolisch Genootschap